Είναι πάλι Κυριακή η σιωπή νιώθεται τόσο κοντά. Πνίγομαι σε βαριές σκέψεις Επειδή δεν μπορώ να είμαι κοντά σου. Αυτή η απόσταση ανάμεσά μας, που φαίνεται αδιαπέραστη, Με τραβάει προς τα κάτω, τίποτα που να μπορώ να κάνω για εμάς.

Αν μπορούσαμε μόνο να κάνουμε βήματα, να συναντηθούμε στα μισά του δρόμου. Η ελπίδα μπορεί το σκοτάδι να διώξει, ώστε η θεραπεία να αρχίσει. Αν μπορούσαμε να δώσουμε τα χέρια, ώστε αυτός ο πόνος να περάσει, ένας νέος χρόνος να μας βρει και η ομορφιά της αγάπης να νικήσει.

Στεκόμαστε τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον και ακούμε πολλές ιστορίες, για έναν Θεό του ελέους, που αναζητείται από πάντα. Αλλά αν νιώθουμε το ίδιο πνεύμα, που όλους μας περιβάλλει, πώς μπορεί να είναι, να χανόμαστε μέσα στο μίσος η απάντηση βρίσκεται τόσο κοντά.

Αν μπορούσαμε μόνο να κάνουμε βήματα, να συναντηθούμε στα μισά του δρόμου. Η ελπίδα μπορεί το σκοτάδι να διώξει, ώστε η θεραπεία να αρχίσει. Αν μπορούσαμε να δώσουμε τα χέρια, ώστε αυτός ο πόνος να περάσει, ένας νέος χρόνος να μας βρει και η ομορφιά της αγάπης να νικήσει.

Ξέρω, είναι τόσο πολύ δύσκολο, να ζητάμε συγχώρεση και να λέμε τι χρειαζόμαστε. Γιατί είμαστε τόσο ανελέητοι; Κάθε λέξη του άλλου ακούγεται λάθος, όμως η αλήθεια γνωρίζει πολλές πλευρές. Γιατί είμαστε τόσο ανελέητοι; Παγιδευμένοι σε πικρό καβγά! Πότε θα είμαστε επιτέλους έτοιμοι;

Μπορούμε να κάνουμε αυτά τα βήματα, να συναντηθούμε στα μισά του δρόμου. Η ελπίδα μπορεί το σκοτάδι να διώξει και η θεραπεία θα αρχίσει. Δίνουμε τα χέρια τώρα, ώστε αυτός ο πόνος να περάσει, ένας νέος χρόνος να μας βρει και η ομορφιά της αγάπης να νικήσει.

Μπορούμε να κάνουμε αυτά τα βήματα, να συναντηθούμε στα μισά του δρόμου. Η ελπίδα μπορεί το σκοτάδι να διώξει και η θεραπεία θα αρχίσει. Δίνουμε τα χέρια τώρα, ώστε αυτός ο πόνος να περάσει, ένας νέος χρόνος να μας βρει και η ομορφιά της αγάπης να νικήσει.