Het is weer zondag de stilte voelt zo dichtbij aan. Ik verdrink in zware gedachten Omdat ik niet bij jou zijn kan. Deze distantie tussen ons, die ondoordringbaar schijnt, Ze trekt mij naar beneden, niets wat ik voor ons doen kan.

Konden we maar stappen gaan, ons treffen op de halve weg. Hoop kan duisternis verdrijven, zodat heling beginnen kan. Konden we elkaar de handen reiken, zodat deze pijn vergaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.

Wij staan zo ver uit elkaar en horen vele verhalen, over een God van ontferming, sinds jaar en dag gezocht. Maar wanneer we dezelfde geest voelen, die ons allen omringt, hoe kan het zijn, dat we in haat ons verliezen het antwoord ligt zo dichtbij.

Konden we maar stappen gaan, ons treffen op de halve weg. Hoop kan duisternis verdrijven, zodat heling beginnen kann. Konden we elkaar de handen reiken, zodat deze pijn vergaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.

Ik weet, het is zo zeer zwaar, om vergeving te bidden en te zeggen, wat we nodig hebben. Waarom zijn we zo meedogenloos? Ieder woord van de ander klinkt vals, doch waarheid kent vele kanten. Waarom zijn we zo meedogenloos? Gevangen in bittere strijd! Wanneer zijn we eindelijk daartoe bereid?

Wij kunnen deze stappen gaan, ons treffen op de halve weg. Hoop kan duisternis verdrijven en de heling zal beginnen. Wij reiken elkaar de handen nu, zodat deze pijn vergaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.

Wij kunnen deze stappen gaan, ons treffen op de halve weg. Hoop kan duisternis verdrijven en de heling zal beginnen. Wij reiken elkaar de handen nu, zodat deze pijn vergaat, dat een nieuwe tijd ons vindt en de schoonheid van de liefde wint.